آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) با غلظت زیاد در کبد ، قلب ، عضله اسکلتی و کلیه یافت می شود. AST هم در سیتوپلاسم و هم در میتوکندری سلول ها وجود دارد. در موارد آسیب دیدگی خفیف بافت ، شکل غالب AST آن است که از سیتوپلاسم ایجاد می شود. آسیب شدید بافتی بیشتر منجر به آزاد شدن آنزیم میتوکندری می شود. سطح بالایی از AST را می توان در مواردی مانند سکته قلبی ، آسیب سلول حاد کبدی ، هپاتیت ویروسی و مسمومیت با تتراکلرید کربن مشاهده کرد. افزایش اندک تا متوسط AST در دیستروفی عضلانی ، درماتومیوزیت ، پانکراتیت حاد و آسیب های تخریب کننده عضلانی دیده می شود.

پیریدوکسال فسفات کوفاکتور این آنزیم در واکنش است و برای فعالیت بهینه آنزیم باید وجود داشته باشد.

Tietz Textbook of Clinical Chemistry. Edited by CA Burtis, ER Ashwood. Philadelphia, WB Saunders Company, 1994